Ondorengotzaren
arazoa funtsezkoa izan da erlijio guztietan. Puntu horretan izandako porrota zisma
saihestezinen kausa izan da. Bahá’í Fedea da zatikatzeari aurre egin dion munduko
erlijio bakarra..
Bahá’u’lláh 1892an hil zenean,
apenas 50.000 bahá’í zeuden mundu osoan. Fedea hedatua zen Ekialde Hurbileko
herrialde eta lurralde gehienetan zehar, baita indiar azpikontinentean ere. Europan,
Amerikan, Sahara azpiko Afrikan, Australasian eta Asiaren parte handienean ez ziren
ezagunak Bahá’u’lláh eta Haren fedea.
Gaur egun, Bahá’í Fedea da,
kristautasunaren atzetik, geografikoki gehien zabaldutako erlijio independentea.
Presentzia du gutxienez 205 herrialde eta mendeko lurraldeetan, eta bost milioi inguru
jarraitzaile ditu (duela mende bat baino ehun bider gehiago).
Haren hazkunde eta hedapenaren historia
estuki lotuta dago Bahá’í Fedearen bi pertsona funtsezkoekin:
‘Abdu’l-Bahá eta Shoghi Effendi, haiek okupatu baitzuten Fedearen buruzagitza
Bahá’u’lláh hil ondoren.
Azken atalean esaten zen bezala,
Bahá’í Fedearen gobernua demokratikoki hautatutako erakundeetan oinarritzen da. Bi
buruzagi horien lana Bahá’u’lláhren borondatea betetzea izan zen.
Bahá’í fedearen funtsezko batasunaren zaintzaile gisa bete zuten funtzioak ez du
parekorik erlijioen historian..
“Nire helburua munduaren hobekuntza eta haren herrien lasaitasuna
lortzea besterik ez da”. Bahá’u’lláh |
Ondorengotzaren arazoa funtsezkoa izan da erlijio guztietan. Puntu horren porrotak zisma
iraunkorrak utzi ditu ondorio gisa. Gaur egun, 2.000tik gora sekta kristau daude, 1.000
islamiko eta antzeko zatiketak hinduismoan, budismoan eta judaismoan. Haietatik sortutako
sektetatik asko eskritura sakratua interpretatzeko autoritatea nork zeukan erabakitzeko
orduan desadostasunak gertatu zirelako sortu ziren.
Bahá’u’lláh
zisma saihesteko prozedura itxuraz sinple batez baliatu zen: Testamendu bat idatzi zuen.
Hartan, Bere seme nagusia ondorengo izendatzeaz gain, Bere idatziak interpretatzeko eta
komunitatearen batasunerako puntu fokal bilakatzeko autoritatea ere eman zion.
‘Abdu’l-Bahá: Maisua
Atzera begiratuz, argi geratzen da Bahá’u’lláhk arreta handiz prestatu zuela
‘Abdu’l-Bahá ondorengotzarako. ‘Abdu’l-Bahá 1844ko maiatzaren 23an
jaio zen, Báb-ak Bere adierazpena egiten zuen gau berean. Txikitan Bere Aitaren patua ere
jasan zuen babitarren aurka zuzendutako lehen jazarpenetan.
“Jainkoaren erlijioa maitasun eta batasunerakoa da; ez ezazu etsaitasun
eta desadostasunerako arrazoi bihurtu”. Bahá’u’lláh |
Zortzi urte zituen Bahá’u’lláh ziega batean sartu
zutenean. Ikustera joan zenean, Bere Aitaren lepotik zintzilik burdin uztaiak eta kateak
ikusi zituen.
Urteak joan, urteak etorri,
‘Abdu’l-Bahá Bere Aitaren lagunik hurbilena bilakatu zen, eta Haren mandatuz
eginkizun garrantzitsuak egin behar izan zituen. Haien artean, Bere Aita bisitatzera
zihoazenei aurretik elkarrizketa bat egitea, inposaketa fribolo edo asmo txarrekoetatik
babesteko helburuz.
Akkán, preso zeuden bahá’í guztiak
sukar tifoideo, malaria eta disenteriaz gaixotu zirenean, ‘Abdu’l-Bahá
pazienteak garbitu, zaindu eta elikatzeaz arduratu zen. Harik eta Hura ere gaixotu zen
arte. Hilabete eman zuen egoera kritikoan. Eskuzabaltasun, erudizio eta umiltasun handi
horiek, Bahá’u’lláhk Berak zion miresmen
nabarmenak lagunduta, “Maisu” titulua ekarri zioten ‘Abdu’l-Bahári,
termino hori bahá’ítarrek ‘Abdu’l-Baház hitz egiterakoan oraindik ere
erabiltzen dutelarik.
Bahá’u’lláh hiltzean, eta
Haren Testamenduan adierazten zena alde bat utzita, Haren senitarteko batzuek, inbidiaz
amorratuta, ‘Abdu’l-Baháren lekua hartzen saiatu ziren.
Esanguratsua da, beste erlijio
batzuek jasandako zismak nolako bizkortasunaz hedatu ziren kontuan hartuz, ezein talde
disidentek Bahá’í Fedean bereizketa iraunkorrik lortu ez izana. Izan ere, talde
bakoitza desegin egin zen haien hurrenez hurreneko buruzagiak hiltzean; horri zor zaio
irautea lortu duen sekta edo azpitalderik ez izatea. Bahá’ít-ek
“Hitzarmena”ren indarrari [Ikus 49. orr.]
egozten diote batasun hori. 
jarraitzen
da
