Bahá’u’lláh-ren idazkiek erantzunak eskaintzen dizkiete duela milaka urtez geroztik gizateria harritu dituen galdera teologiko eta filosofo anitzi: Nor da Jainkoa?, zer da ongia?, zertarako gaude hemen? Erantzuna ematen diete halaber pentsalari garaikideek giza izaeraz, bakearen ahalbideez, baita irakaspen jainkotiarrek giza segurtasun eta ongizateari ekartzen dioten onurari buruz ere beren buruei egiten dizkieten galderei. 

Joan den mendearen erdialdean, Teheraneko “Putzu Beltza” Ekialde Hurbileko ziegen artean zoritxarrez entzutetsuenetako bat zen. Lehenago bainuetxe publiko bateko lur azpiko ur gordailu gisa erabili zen. Hiru eskailera atal maldatsuk osatzen zuten pasabide mehar bat zen sarbide zein irtenbide bakarra. Presoak, beren zikinkeriez inguratuta, makalduz joaten ziren putzu izoztu eta kirastun hartako iluntasun hitsean. 

Giro horixe izan zen jazo daitekeen gertakari bitxi eta irrikatuenaren eszenatoki: hantxe gertatu zen izaki hilkor bat, kanpotik besteak bezalakoa zen gizakia, Jainkoak deitua izan zela errebelazio erlijioso berri baten eramale izan zedin. 

1852 zen, eta gizona gaur egun Bahá’u’lláh gisa ezaguna den noble pertsiarra zen. Espetxean emandako denboran zehar, oinak zepoan harrapatuta eta lepotik 35 kiloko harria zintzilik zeramala, Bahá’u’lláh-k Jainkoak gizateriarentzat nahi zuenaren ikuspena izan zuen. 

Gertakaria Jainkoak Bere Mezulariei agertu zitzaien iraganeko une erabakigarriekin aldera daiteke: Moises Sasi Sugartura hurbildu zenekoa; Budak Bodhiren zuhaizpean bere lehen argitzapena hartu zuenekoa; Izpiritu Santua uso itxurapean Jesusen gainean pausatu zenekoa; edo Gabriel arkanjelua Mahomari agertu zitzaionekoa. 

Putzu Beltzeko esperientziak errebelazio erlijiosozko denboraldi baten hasiera markatu zuen. Denbora hartan, berrogei urtetan zehar, Bahá’u’lláh-k gaur egun Bahá’í Fedearen eskritura sakratuen muina osatzen duten ezin konta ahala liburu, taula eta epistola ezagutarazi zituen. Idazki horietan biltzen da gizartearen berreraikuntza izpiritual, moral, ekonomiko eta politikoa ekarriko duen egitura. 

Iraganean, Jainkoaren Mezulariek hitzaz eta predikuez eman zuten beren existentziaren berri. Halako adierazpenak beste pertsona batzuek idatzi zituzten, zenbaitetan Profeta artean bizirik zela; beste batzuetan, baina hau geroago, Haren jarraitzaileen oroipenetan oinarrituz. Bahá’í Fedearen Fundatzailearen kasuan, ordea, Hark, Bere eskuz idatzi zuen errebelatutako testua, edo bestela eskribau lanak egiten zituzten sinesleei diktatu zizkien. 

Gizateria duela milaka urtez geroztik kezkatutu duten galdera teologiko eta filosofo anitzi (Nor da Jainkoa?, zer da ongia?, zertarako gaude hemen?) erantzuna eman ezezik, Bahá’u’lláh-k pentsalari garaikideek beren buruei egiten diekienak ere (Zerk motibatzen du gizakia?, posiblea al da benetako bakea?, Jainkoa gizateriaz arduratzen jarraitzen al du?) erantzuten ditu. 

Bahá’u’lláh, zeinak arabieraz “Jainkoaren Aintza” esan nahi baitu, 1817ko azaroaren 12an jaio zen Teheranen. Gobernuko ministro aberats Mirzá Buzurg-i-Núri-ren semea zen. Bahá’u’lláhren izena Husayn-‘Ali zen, eta Haren arbasoen jatorria iragan inperialeko dinastia handietan aurkitzen zen. Gaztaroan, Bahá’u’lláh-k printze bizitza gozatu zuen, Haren heziketa zaldiketa, eskrima, kaligrafia eta poesia klasikoan zentratuta egon zelarik. 

1835eko urrian, Bahá’u’lláh Ásíyih Khánum-ekin ezkondu zen, hau ere noble baten alaba, zeinak hiru seme-alaba eman baitzizkion: mutil bat, ‘Abdu’l-Bahá, 1844an jaioa; neska bat, Bahíyyih, 1846an jaioa; eta beste mutil bat, Mihdí, 1848an jaioa. 

Bahá’u’lláh-k, aurrean zuen ministro karrerari muzin eginez, indar guztiak onegintzara dedikatzea deliberatu zuen, horrek 1840ko hamarkadaren hasieran “Behartsuen Aita” bezala ezaguna izatea ekarri zuelarik. 1844an existentzia pribilejiatu hura errotik aldatu zen, Bahá’u’lláh babi mugimenduaren defendatzaile handienetako bat bilakatu baitzen. 

Babi mugimendua Bahá’í Fedearen aitzindaria zen, eta haize zirimola moduan bereganatu zuen Iran, bertako kleroaren jazarpen bihozgabea erakarriz. Báb Fundatzailearen exekuzioaren ondoren, Bahá’u’lláh atxilotu eta, oinez eta kateatuta, Teheraneraino eraman zuten. Han, beso luzeko zenbait gortesau eta apaizek herio zigorra eskatu zuten. Baina Bahá’u’lláh-k bizia salbatu zuen Bere ospe pertsonalari, Bere familiaren posizio sozialari eta mendebaldeko zenbait enbaxadaren protestei esker. 

Horrenbestez, “Putzu beltz” (Siyah-Chal, pertsieraz) nardagarrira bota zuten. Agintariek zigor hark bizia galaraztea espero zuten. Ez zen hala izan. Ziega hura errebelazio berri baten sehaska bilakatu zen. 
 

Bahá’u’lláh-k lau hilabete eman zituen Putzu Beltzean. Hantxe heldu zen jakitera Bere egitekoaren norainokoa. “Besteak bezalako gizon bat besterik ez nintzen, ohean etzanda nengoen, eta hara non Aintzatsuaren haizetxoek puztu ninduten, eta izan den guztiaren ezagutzaz blaitu”. “Hau ez da Neuregandik datorren zerbait, Ahalguztidun eta Orojakilearengandik baizik. Eta Hark zeruaren eta lurraren artean ozen hitz egiteko agindu zidan (...)”.jarraitzen da