Bahá’u’lláh-k ziegatik irten eta berrogei urte iraungo zuen erbestera jo zuen, Bere jaioterritik urrutira. Lehen xedea Bagdad izan zuen. Urtebete pasata, Bahá’u’lláh Kurdistaneko mendi mortuetara abiatu zen, bertan meditazio bakartuzko bi urtetan zehar bizi zelarik. 

Garai horren alderdi askok gogora dakarte beste erlijioetako Fundatzaileen hertsialdia: Budaren ibilaldiak, Kristok basamortuan emandako berrogei gau eta egunak, eta Mahonak Hira Mendiko leizean pasatako erretiroa. 

1856an, exiliatu babi-ek hala eskatuta, Bagdadera itzuli zen. Haren zuzendaritza berrituaren pean, babi komunitatearen sona hazten hasi zen. Bahá’u’lláh-k gidari izpiritual gisa zuen ospea hiri osoan zehar zabaldu zen. Horregatik, eta Haren entzuteak Pertsiako komunitate babiaren adorea sendo zezakeelako beldur, Shahren gobernuak agintari otomandarrek herrialde are urrunagoetara bidal zezaten lortu zuen. 

1863ko apirilean, Bagdadetik aldegin aurretik, Bahá’u’lláh eta Haren lagunak kanpatuta zeuden Tigrisen ertzetan kokatutako lorategi batean. Hil hartako 21etik maiatzaren 2a arte, Bahá’u’lláh-k inguruan zituen babi-ei aldarrikatu zien Bera zela Bábak eta, egia esan, gizateriaren Idatzi Sakratuek Iragarritakoa. 

Lorategiari “Ridván” izena jarri zioten, zeinak arabieraz “paradisu” esan nahi baitu. Han emandako hamabi egunen urteurrena, “Ridvánen Jaia” bezala ezaguna, egutegi bahá’í-aren ospakizun pozgarriena da. 

1863ko maiatzaren 3an, Bere familia eta zenbait lagun aukeratu inguruan zituela, Bahá’u’lláh Istambul aldera abiatu zen, Inperio Otomandarraren hiriburura. Une hartan Bahá’ulláh herriaren ospe eta maitasun izugarria zuen pertsonaia zen. Begizko lekukoek urtzitako kontaketek abiatzearen deskribapen hunkigarria utzi digute, bertan ikusleen malkoak eta agintariek eskaini zioten ohorezko tributua nahasten direlarik. 
 

Istanbulen lau hilabete pasa ondoren, Bahá’u’lláh preso bidali zuten Adrianopolisera (egungo Edirne), bertara 1863ko abenduaren 2an iritsi zelarik. Aipatu hirian eman zituen bost urteetan zehar, Bahá’u’lláh-ren ospea etengabe zabaldu zen; horren proba da Haren pertsonak aditu, diplomatiko eta administrazioko funtzionario gorenen zirkuluetan sortu zuen interes eskerga. 

1867ko iraila inguruan, Bahá’u’lláh epistola sorta bat idazten hasi zen, garai hartako gobernuburuei zuzenduak, besteak beste Napoleon III. enperadoreari, Victoria erreginari, Gillermo I. kaiserrari, Alejandro II. zarrari, Frantzisko Jose enperadoreari, Pio IX. Aita Santuari, Abdul-Aziz sultanari eta Nasirid-Din Pertsiako Shahri. 

Haietan, Bahá’u’lláh-k argi eta garbi adierazten du nor den, eta aro berri baten etorreraz mintzatzen da. Baina, beste ezer baino lehen, munduko ordena sozialak inoiz ikusi gabeko aztoramendu katastrofikoak jasango zituela iragartzen du. Haiek arindu nahi baziren -diosku Haren premiazko mezuak- munduko gobernatzaileek justiziaz jardun beharko zuten. Agintari handi haiei dei egin zien armategiak murriztu eta nolabaiteko nazio erkidego bat finka zezaten. Bake iraunkorra eskuratzeko, bide bakarra zegoen: denek batera jardutea gerraren aurka. 

Enbaxada pertsiarraren zirikaldi xaxatzaileen aurrean, gobernu turkiarrak Bahá’u’lláh-gandik libratzea erabaki zuen, eta Akreko gotorleku-espetxera bidali zuen (Akreko San Joan zaharra, Palestina, Siria probintzia). Garai hartan Akre leku urrun bat zen, eta bertara bidaltzen zituzten hiltzaileak, bidelapurrak eta disidente politikoak. Hiri harresitua zen, kalezulo mehar eta itxura hitseko etxeez betea; ur garbirik ez zegoen, eta bertako airea, garaiko jendearen deskribapenari jarraiki, hain zen kiratsua, non arnasa hartzean are hegaztiak ere erortzen baitziren zerutik.. 

Akelarretan zegoen leku hartara heldu ziren Bahá’u’lláh eta Haren familia 1868ko abuztuaren 31n, euren erbesteratze behartuaren azken etapara. Hurrengo 24 urteak Akren eta inguruetan eman zituen. Hasieran, Bahá’u’lláh eta Haren lagunak espetxe barruan hertsita egon ziren. Ondoren, baimena eman zitzaien hiri barruko etxe batera alda egin zezaten, bertan leku eskas eta baldintza kaskarretan bizi zirelarik. Herese arriskutsu fama zutenez, haien presentzia hutsak jendearen aiherra pizten zuen. Euren seme-alabek lasterka batean aldegin behar izaten zuten harrika ez zitzaten. 

Denboraren joanaz, Bahá’u’lláhren izpirituak eta irakaspenek eragina izan zuten halako gorroto giroan, zeren eta hiriko zenbait gobernadore eta apaiz Haren miresle sutsu bilakatu baitziren. Bagdad eta Adrianopolisen gertatu bezala, Bahá’u’lláh-ren itzal morala irabaziz joan zen begirunea, maitasuna, baita posizio nagusi bat ere gizarte mailan. 

Gainera, Akren idatzi zuen Bahá’u’lláh-k bere lan lagusia, bahá’í-en artean Kitáb-i-Aqdas (Libururik sakratuena) deitura pertsiarraz ezagunagoa. Bertan deskribatzen dira laburbilduta Haren jarraitzaileek bete beharreko lege eta printzipio funtsezkoak; liburuan bahá’í administrazioaren ildo nagusiak ere marratuta geratzen dira [Ikus 25 orr.] 

70. hamarkadaren azken urteetan, Bahá’u’lláh libre geratu zen harresi barruko esparrutik bizitzera joateko, eta leku hartan jarraitzaileek nolabaiteko bake eta segurtasun giroan ikus zezaketen. Bahá’u’lláh Bahjí gisa ezaguna zen jauretxe abandonatu batean jarri zen bizitzen, , eta hango bakardadean Bere azken egunak idazten eman ahal izan zituen. 

Bahá’u’lláh 1892ko maiatzaren 29an hil zen. Haren gorpuzkinak etxe ondoko gela lorategidun batean hilobiratu zituzten. Bahá’í-entzat, hauxe da mundu osoko lekurik sakratuena. 

Hurrengo orrietan:

• Babí mogimendua, Bahá'í Fedearen aitzindaria [18. orr.]
• Aditu ingeles baten eta Bahá'u'lláhren arteko topaketa  [20. orr.]
• Errebelazio metodoa[24. orr.]
• Bahá'u'lláh-ren idazkiak [25. orr.]