B
este erlijioetan bezala,
bahá’í-ek heriotzaren osteko bizitzaz duten kontzeptua sendo sustraituta dago
arimaren izaerari eta bizitza lurtar honen helburuari buruzko irakaspenetan.
Bahá’u’lláhk
egiaztatu egin du gizaki ororengan badagoela arima arrazional eta bereizi bat. Bizitza
honetan -dio- arima gorputz fisikoarekin erlazionatzen da. Arima erruki eta maitasunaren
puntu fokala da, fedea eta kemenarena, baita gizakia animalia edo makina organiko
sofistikatu gisa bakarrik ulertuko bagenu ezin azalduko lirateken beste kualitate batzuena
ere.
Arima ez da hiltzen;
betiko irauten du. Giza gorputza hiltzen denean, arima askatu egiten da gorputz fisikora
eta haren inguramen materialera lotzen duten loturetatik. Orduan hasten da arimak mundu
izpiritualean barrena egiten duen bidaia. Bahá’í-ek uste dute mundu izpirituala,
espazio zein denborarik gabea izan arren, unibertso honen luzapena dela, ez fisikoki urrun
dagoen leku bat.
Beste bizitzan sartzeak
poz handia ekar dezake. Bahá’u’lláhk jaiotzarekin alderatzen du heriotza.
Horrela azaltzen du: “Beste
mundua mundu hau ez bezalakoa da, mundu hau umekiak amaren umontzian ezagutzen duen
munduaren ez bezalakoa den bezala”.
Umontziarekiko
konparazioak bahá’í-ek existentzia lurtarrari buruz duten ikuspuntua laburbiltzen
du. Umontzia pertsonaren garapen fisikoaren lehen etapetan leku oso garrantzitsua den era
berean, mundu fisikoa gizabanakoaren arima garatzen den umontzia da. Horren arabera,
bahá’í-ek tailer moduan ikusten dute bizitza, eta bertan pertsona bakoitza hurrengo
bizitzan beharko dituen kualitateak garatu eta biribil ditzake.
“Badakizu, zinez,
gizakiaren arima Jainkoaren bideetan zehar ibili baldin bada, inondik ere itzuli eta Txit
Maitatuaren gloriarekin bat egingo duela”, idazten du Bahá’u’lláhk. Jainkoaren zuzentasunagatik! Maila hori iritsiko du ezein hegatsek eta ezein
mingainak deskriba dezaketen moduan”.
Azken buruan, zerua
Jainkoarengandiko hurbiltasun gisa ikus daiteke; infernua Jainkoarengandiko urruntasun
egoera izango litzateke. Egoera bakoitza gizabanakoak izpiritualki garatzeko egindako
ahaleginen -edo haien ezaren- ondorioa da. Aurrerabide izpirituala abiarazten duen gakoa
Jainkoen Adierazpenek markatutako bidea jarraitzea da.
Hortik aurrera,
heriotzaren osteko bizitzaren izaerak misterio bat izaten jarraitzen du. “Heriotzaren
osteko bizitzaren izaera ezin deskriba daiteke”, idazten du Bahá’u’lláhk.
Datozen orrietan:
