Bahá’u’lláhk
gizabanakoaren moralaren inguruan emandako irakaspenek Jainko bakarra existitzen den
sinespidean botatzen dituzte sustraiak. Izaera sozialeko irakaspen erlijiosoek garai
bakoitzaren behar aldakorren arabera aldatu behar badute ere, printzipio etiko jakin
batzuk munduko erlijio guztiek konpartitzen dituzte. Bahá’í-ek sinesten dute
irakaspen horiek oinarrizkoak direla giza espeziearen zorion eta ongizatearentzat eta ezin
daitezkeela aldatu.
Hamar Aginduen doktrina
moralak, zeinak barne hartzen baititu hilketa, adulterio, lapurreta, gezur, gutizia edo
gurasoenganako begirune ezaren kondena, erlijio guztietan aurkitzen du isla. Era berean
eta modu mailakatuan, pertsonak Jainkoarekin duen harremana gidatzen duten aginduak
agertuz joan dira Jainkoaren errebelazio jarraituen bakoitzarekin.
Bahá’u’lláhk berretsi eta zabaldu egin ditu lege horiek. Ez da mugatu hilketa
eta gezurra kondenatzera, gaizki esaka aritzea ere bereziki gaitzetsi du. Jokoa,
oldarkeria eta jabegoa bortxatzea debekatuta daude; edari alkoholdunak eta drogak
(medikuak agindutakoak izan ezik) debekatuta dauden bezalaxe.
Onestasunak eta
zintzotasunak leku nabarmena okupatzen dute Bahá’u’lláhren idazkietan. Hark,
zintzotasunaz ari dela, honako hau idazten du: “Zintzotasuna ataririk handiena da herrien segurtasun eta lasaitasunera
iristeko. (...) Zinez, kontu honen guztiaren egonkortasuna haren baitan egon da eta
dago”.
Zenbait modernistak
doktrina moral eternalaren osagai batzuk baztertu edo berformulatu egin badituzte ere,
horretarako klima etikoaren izaera aldakorrean oinarrituz, bahá’í-ek uste dute
egongo egoeraren azterketa hotz batek nahitaez garamatzala ondorioztatzera gizarteak
gorriak ikusiko dituela moralitatea indarberritzen ez bada. Negozioen eta politikaren
munduan dagoen ustelkeria, sexu-transmisioko gaixotasunen izurritea eta famili bizitzaren
deuseztatzea portaera pertsonalerako eredu zorrotz batera itzultzeko beharra erakusteko
adibide aproposak dira.
