Bahá’í-en ustetan, familia
gizartearen unitate funtsezkoa da. Oinarri hori elkartuta eta sendo dagoenean bakarrik
esan daiteke gizartea elkartuta eta sendo dagoela. Azken finean, ezkontza famili
bizitzaren beraren funtsa da.
Bahá’u’lláhk
baieztatzen du ezkontza “ongizate
eta salbaziorako gotorlekua” dela.
Bahá’í idazkietan esaten da senar-emazteak ahaleginak egin behar dituztela “betidanik eternitatea arte elkartutako kide
maitakor eta bikote (...)” bihurtzeko.
Bahá’í-ak
ezkontzarako prestakuntza ezkontza zoriontsu orotarako funtsezko osagaia delakoan daude.
Prestakuntza prozesuaren barruan, betebehar gisa azaltzen da gurasoen baimena ezkontidea
aukeratzeko orduan. Jakina, horrek ez du esan nahi bahá’í ezkontzak aurrez
erabakitakoak direnik. Edozein bahá’í libre da ezkontidea nahi duen bezala
aukeratzeko. Hala ere, behin aukeraketa egin ondoren, gurasoek beren baimena eman aurretik
gogoeta egiteko eskubide eta betebeharra dute, hartara beren seme-alabak gidatzeko haien
bizitzako erabakirik garrantzitsuenetako batean.
Bahá’í-ek uste dute
baldintza horrek lagundu egiten duela batasunari eusten ezkontza barruan (baita familia
zabalaren barruan ere). Jainkoaren beste zenbait Mezularik bezala,
Bahá’u’lláhk premiatu egiten ditu Bere jarraitzaileak gurasoak ohora ditzaten.
Beste aldetik, komeni da kontuan hartzea gurasoen baimena lortzeak sendotu egiten duela
gurasoen eta seme-alaben arteko loturen garrantzia, lagundu egiten baitu gurasoak sostengu
sendoa izan daitezen beti errazak izaten ez diren ezkontzako lehen urteetan.
Zeremonia eta promesa
elkartrukea
Gurasoen baimena
lortutakoan, ezkontza zeremonia oso sinple batez gauza daiteke. Bertako bahá’í
gobernu organoak izendatutako bi lekukoren presentzian, bikoteak ondoko bertsoa errezitatu
behar du: “Zinez, denok obeditzen dugu Jainkoaren Borondatea”. Jainkoaren
borondatearen arabera bizitzeko konpromiso bakun horrek ezkontzatik bananezinak diren
gainerako konpromisoak ondorioztatzen ditu, alegia: elkar maitatu eta ohoratzeko, elkarri
afektua erakusteko, osasunean zein osasunik gabezian, aberastasunean zein pobrezian elkar
zaintzeko, dena banatzeko eta elkar zerbitzatzeko promesak.
Behin betebehar gutxi
hauek bete dituztenean, bahá’í-ak libre dira beren ezkontza gehien atsegin duten
bezala antolatzeko. Gustu, famili baliabide eta kultur tradizioen arabera, bahá’í
zeremonia jendetsua edo intimoa izan daiteke, eta bertan egon daiteke edozein musika,
dantza, jantzi, janari edo dibertimendu mota.
Beste erlijioetan
bezalaxe, Bahá’í Fedean sakratutzat jotzen da ezkontza boto edo promesa.
Horregatik, ezkontideen arteko fideltasuna ezinbestekotzat jotzen da.
Hala ere, Bahá’í
Fedeak emakumearen eta gizonaren arteko berdintasunari ematen dion garrantzia eta arazoak
konpontzeko bide gisa egiten duen aholkularitzaren sustapena direla eta, bahá’í
ezkontzaren barruan gizonak eta emakumeak betetzen duten papera eskema tradizionaletakoak
ez bezalakoak dira. Emakumeak libreak dira interesatzen zaien karrera hautatzeko;
gizonengandik, berriz, espero izaten da haurrak hazten eta etxeko lanetan laguntzea.
“Arraza arteko”
delako ezkontza estimatua da bahá’í irakaspenetan, haiek giza arrazaren funtsezko
batasuna azpimarratzen baitute.
Dibortzioa: onartua baina
ez gomendatua
Bahá’í ezkontzak
porrot egiten badu, dibortziatzeko aukera geratzen da, nahiz zorrozki esan ez dela
gomendatzen. Bahá’í-ek dibortziatzea erabakitzen dutenean, urtebete bananduta bizi
behar dute eta berradiskiditzen saiatu. Urtea iragan ondoren dibortziatzeko borontateak
tinko jarraitzen badu, eman egiten da dibortzioa (baldin eta lekuan lekuko lege zibilak
onartzen badu). Denboraldi hori -bahá’í-en artean “itxaroteko urtea”
bezala ezaguna- Tokiko Batzar Izpiritualak gainbegiratzen du, bertako bahá’í
gobernu organoak, alegia.
Bahá’í ezkontzaren
funtsezko helburua -lagunartekotasun fisiko, intelektual eta izpiritualetik haratago-
haurrak dira. Seme-alaben hazkuntza ez bakarrik gozamen iturburutzat, betebehar
sakratutzat ere jotzen dute.
Bahá’u’lláhren
idazkiek emakumeen eta gizonen arteko berdintasun erabatekoa kategorikoki baieztatzea ez
da oztopo aldi berean izaera maskulinoaren eta femeninoaren arteko desberdintasunak
aitortzeko. Horren arabera, bahá’í-ek uste dute emakumeek paper bereziki
nabarmengarria egiten dutela haurren heziketan, batez ere lehen urteetakoan, urte horiek
oso garrantzitsuak baitira nortasuna eratzeko eta pertsonaren funtsezko baloreak
bereganatzeko.
Bahá’í-ak arima
sorkundearen unean bertan sortzen delakoan daudenez, gurasoek otoitz egiten dute haur
jaiogabearen alde. Bahá’í familietan heziketak eskuarki eta bahá’í heziketak
zehazki leku ezin garrantzitsuagoa okupatzen dute. Txiki-txikitandik, adore ematen zaie
umeei otoitz egiteko eta meditatzeko ohitura har dezaten, baita ezagupen izpiritual eta
intelektualak beregana ditzaten ere.
Datozen orrietan:
