Areago, familiak (edo gizarteak) seme-alabak berdintasunean hezitzeko baliabiderik ez duenean, neskei eman beharko litzaieke lehentasuna. “Emakumearen eta gizonaren arteko berdintasunaren errealitatea lortu eta sendo finkatzen ez den arte, gizateriak ezin eskuratuko du gehienezko garapen soziala”, diote bahá’í idazkiek. 
 

Erabateko berdintasunaren helmugak ez ditu bi generoen arteko berezko desberdintasunak alde batera uzten. Bahá’u’lláhk azpimarratu egiten du amatasun, aitatasun eta famili bizitzaren garrantzia. 

 Beste aldetik, Bahá’u’lláhk deialdia egiten du justizia ekonomikoaren alde, gizateriaren batasunaren bahá’í printzipioaren berezko korolarioa baita. Bere idazkietan, Bahá’u’lláhk luze jarduten du justizia ekonomikoa sustatzeko beharraz, eta xede horretarako konponbide zehatzak proposatzen ditu, haien bidez gure gizartean gertatzen diren muturreko desberdintasunak moteldu baitaitezke. Konponbide horien artean aurkitzen da aberastasunaren berbanatzea errentaren gaineko zergaren bidez, baita etekin banaketaren kontzeptua ere. 

Gizateriarengan dagoen aurrerabiderako gaitasun eskerga abiapuntutzat hartuz, bahá’í idazkiek beren kezka nagusietako bat egiten dute heziketa. “Izugarriko baliotsuak diren harbitxiez betetako meatzea bailitzan tratatu pertsona”, idatzi zuen Bahá’u’lláhk. “Heziketak bakarrik lor dezake bere altxorrak agerian utz ditzala, eta gizateria gaitu bere barrenetik aprobetxamendua ateratzeko”. 

Heziketa, horren arabera, unibertsala izan beharko luke, eta balore izpiritualen eta jarrera moralen irakaspen positiboa hartu beharko luke barne. Bahá’í ikuspuntutik, etorkizuneko “oinarrizko heziketa”k gauzak buruz ikastea edo zenbait trebezia irakastea baino askoz haratago joan beharko du. Ikasleek tresnak eduki behar dituzte eskura, haiei esker premia sozialak aztertu, beren komunitateko plan eta jardueretan parte hartu eta beren kabuz egia ikertzeko. Gizateriaren batasuna bahá’í programaren funtsezko osagarria da. 

Zientzia eta erlijioa

Batasunaren gaia ere present dago zientziari buruzko bahá’ítar irakaspenetan. Bahá’u’lláhren idazkiek errealitatearen ulermena hobetzea dakarten ikuspuntu desberdin eta harmoniatsu bezala azaltzen dituzte erlijioa eta zientzia. Funtsean, bi bideak bateragarriak dira, eta elkar indartzen dute. 

Gizateriak unibertsoaren alderdi fisikoa ulertzeko eskura duen tresna metodo zientifikoa da. Hari esker, nukleo atomikoaren osaketa edo DNAren egitura deskriba daitezke. Haren baitan aurkitzen da teknologia berriak aurkitzeari bidea ematen dion giltza. Alabaina, zientziak ez digu irakasten zer erabilera eman behar diegun ezagutza horiei. Jainkoaren errebelazioa, ostera, gure bizitzaren helburu eta baloreen oinarrian dago. Erantzuna ematen die moralidadea, bizitzaren zentzua eta Jainkoarekiko harremanari buruzko galderei, alegia, zientziak ezin erantzun ditzakeenei. 

Errealitatearen ikertze independenteak, zientifiko zein erlijiosoa, garrantzi berezia du Bahá’u’lláhren idazkietan. Pertsonek ahaleginak egin behar dituzte aurreiritzi, uste eta tradizio zein autoritate tradizionalarekiko besterik gabeko atxekimendutik libratzeko. Kontsulta tresna oinarrizkoa da egia aurkitzeko [Ikus 43 orr.] Bahá’u’lláhk batasuna sustatzeko balioko duen nazioarteko hizkuntza laguntzaile bat erabiltzearen alde egiten du. “Lurreko herri guztiek hizkuntza unibertsala eta idazketa sistema komun bat erabiliko duten eguna hurbil da”, idazten du Bahá’u’lláhk Bere Ohol batean. “Hori errealitate bihurtzen denean, pertsona batek edozein hiritara bidaiatu nahi duenean, bere etxera sartzea bezala izango da harentzat”. Nabarmendu beharrekoa da “laguntzaile” hitza. Bahá’u’lláhren aholkua ez da kultur uniformetasunaren aldeko manua. Egia esateko, bahá’ítar irakaspenek azpimarratu eta sustatu egiten dute kultur dibertsitatearen balorea.  

Printzipio horiek estreinako aldiz aldarrikatu zirenean, duela ehun urtetik gora, egin zitekeen edozein programa baino erradikalagoa zen. Denboran zehar gaurkotasuna galdu ez izanak, aitzitik, sendotu egin baitira munduan zehar hedatzearekin batera, adierazten du haien benetakotasuna sortuak izan zirenean. 

Bahá’u’lláhk pertsona baten (ezkondua izan edo ez izan, banaka hartuta edo familia bateko kide gisa) eredu gisa ezarritako jardunbideak egungo gizartearen benetako premiei erantzuten die doi-doi. Printzipio sozialekin gertatzen den bezalaxe, banakoaren erlijioari eta famili egiturari buruzko Bahá’u’lláhren legeen xedea familiaren batasuna eta ongizatea sustatzea da oro har. “Adimenaren dohaina hartu dutenek berehalakoan aitortuko dute Jainkoak ezarritako arauak munduaren ordena eta haren herrien segurtasuna gordetzeko bitarteko gorenak direla”, idazten du Bahá’u’lláhk.. 
 

Ikuspuntu horretxek, hain zuzen, zeinean orain arte konponezintzat jotako arazoak konpontzearren Bahá’u’lláhk ezarritako portaera pertsonal eta sozial mailako irizpideek bat egiten baitute, justifikatzen du munduko Bahá’í erkidegoak bere zereginei ekiteko orduan erakusten duen baiezkortasuna. Inguramenaren degradazioa, arrazakeriaren zigorra edo familiaren higadura dela, bahá’ítarrak sinetsita daude Bahá’u’lláhren idazkiek erantzun egokiak ematen dituztela. Bahá’í-en konpromisoa konbikzio eta erantzun horiek besteekin partekatzean datza, hain zuzen.  

Datozen orrietan: